Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
НУЛТИ ЈУНИ
Крадци! -Брзо, брзо!
Престанаа да не бркаат. Дај да те видам.
Каде те ранија? -Извини, Израел. Многу сум глупав.
Мора да му кажеме на тате. -Ништо нема да му кажеме. Јасно? Ќе не убие.
Го зеде? -Да.
Го зедовме. Ајде. Доцниме на школо. Само тоа ни треба.
Еј, види што имам. -Уште еден натпревар. Ајде.
Мавни ми се од патот!
Колку? Колку вреди ова?
Може да ми кажеш колку вреди ова? -Не знам. Покажи му го на Моси.
Како девојката од мојата куќа на плажа во Цезареја.
Немаш куќа на плажа во Цезареја! -Имам. Прашај го Адам. Бил таму.
Палата е.
Моси. -Нели гледаш дека читам важни вести?
Поважни од ова?
Лајно е. Не знаеш како изгледа златото?
Ова е месинг. -Вреди ли нешто? -Би кажал дека вреди...
Одете на час! -Олку вреди.
Ама не... Моси, не се согласив.
Денеска, на првиот ден од судењето, Ајхман влезе во стаклената ќелија,
му се поклони на адвокатот и не покажа никаква емоција.
Внимателно ги слушаше судиите и не ја погледна толпата во судницата.
Публиката последен пат го гледаше човекот
кој нареди да се убијат милиони Евреи со потпис на парче хартија,
Адолф Ајхман. -Треба да го осудиме
во еден ден за злото нанесено
на еврејскиот народ. -Успеав! -Тишина!
Господине, ја завршив задачата. -Ова е историски момент. Слушај.
Судот го осудува Адолф Ајхман на смрт
за злосторства против еврејскиот народ.
Тате, ми се лутиш ли? -Не. Не на тебе.
Ајде. -Каде? -Да ти најдеме работа.
Доста ни е од твоите игри. -Израел, му кажа?
Никогаш. -Ела.
Каде е? Сам можам да одам. -Од школото и се јавија на мајка ти.
Мислат дека јас сум му го направил ова на брат ти. Таков углед сакаш да имам?
Каква врска има тоа со мене? -Тишина! Преку глава ми е од твоите лаги.
Израел, оди си дома. Мајка ти те чека. Оди.
Човекот што ќе го запознаеме е многу сериозен човек.
Покажи му почит. Јасно? -Да.
Да ти ја средиме фризурата.
Да се замениме.
Јас ќе го земам тоа.
Што е ова? -Од школото.
Г. Зебко! Господине!
Јаков. Јаки. Се сеќавате на мене?
Се запознавме...
Се запознавме во синдикатот.
Од Либија сме. Пред една година. Татко ми вози автобус.
Ве потсетува дека се доселивме од Либија пред една година.
Рековте дека ви треба мал, слаб... Тој е и двете.
Да, да. Дојдете. Ќе го однесам одзади.
Фала ви. г. Зебко. -Јанек, ела со мене. Езра, ела.
Детето ќе ја чисти печката. Нема веќе кавги.
Оди на пауза. Нека чисти детето. -Исчисти ја!
Однатре, дете.
Кажи ми, Шломи, што ќе ни се деца?
Слаби се и евтини. Езра, се сеќаваш кога беше слаб?
Уште ме собира во неа. -Да, ама како стана толку мрзлив?
Г. Езра, ја добив работата? -Изгледа не.
Г. Јанек, ја добив ли работата? -Жал ми е, дете.
Каде е г. Зебко? -Горе, во канцеларијата.
Г. Зебко! Г. Зебко!
Добро, тате. Ајде. Дадов се од себе, ама мислам дека нема...
Зебко вика дека ќе работиш од утре. По часовите. -Јас? -Добра е работата.
Ќе ти обезбеди иднина. Не прави глупости.
Направив глупост. -Што? -Ова...
Не се заблагодарив. -Оди. Брзо.
Веќе доцнам.
Море, арно е. Утре ќе се заблагодарам.
Интересна забелешка, Натан. Рон, прочитај го твојот.
Нацистите и соработниците ги гледале Евреите како раса, а не како вера.
Многу добро, Рон. Ајхман успешно спроведувал таква доктрина.
Евреите не се раса? -Што мислиш ти? Раса или вера?
И двете? -Сите христијани се Европејци? Сите муслимани се Арапи? -Не.
Па, зошто сите припадници на еврејската вера се Евреи? -Каде го украде тоа?
Ич да не ти е гајле. -Давид! -Извинете, господине.
Давид, се сметаш ли за Евреин?
Го разбираш ли прашањето? -Да, господине. -Тогаш, одговори.
Живеам овде, да. -Израелец ли си? -Јас? Нормално.
Па, зошто се однесуваш како да не те засега овој разговор? -Жал ми е.
И треба да ти биде. Зашто ова е клучен миг во историјата на нашата земја.
А ти вака им пречиш на твоите соученици.
Ја напиша ли домашната задача? -Да. -Тогаш, повели.
Кажи ми нешто за Адолф Ајхман.
Судењето беше многу контроверзно. Покрена многу морални прашања.
Ќе го убијат заради неговите злосторства.
Голема грешка е ако го убиеме. -Молам?
Немав време. Јас и брат ми... -Татко ти ли ти вика така?
Каква врска има тој со ова? -Погрешно е да се убие нацист?
Бог рекол: "Око за око." -Да, но окото не е живот.
Вие арапските Евреи се жалите дека ви е лошо во нашата земја.
Но видете го вашиот став за ѕверствата врз европските Евреи.
Не е точно, господине. Татко ми бил испратен во нацистички логор во Либија.
Порано не знаев за Ајхман. Но сега знам. Читам за него.
Каде си читал?
Ова не е весник, туку таблоид. Пропагандни дезинформации.
Неофашистичко ѓубре. Од каде ти е ова?
Од каде ти е ова? Знаеш што е најжално?
Премногу си неук за да разбереш нешто од тоа.
Марш надвор. Марш надвор.
Тамар, продолжи. Што напиша?
Дете! Имаме нова пратка тули. Ела.
Го гледаш Кукурику таму? Тој што лиже лижавче.
Оди кај него. Кукурику! Однеси го. Најди му работничка облека.
Ела. Дојде на паузата.
Фала, Кукурику.
Откога обвинетиот беше прогласен за виновен по сите точки,
обвинителството побара смртна казна за Ајхман.
Германската одбрана рече:
"На секоја држава може да и се случи тоа што и се случи на Германија."
Турско кафе. -Испиј го. Ќе ти даде енергија.
Земи го. -Не, фала. Нејќам.
Фала многу. Жешко е.
Доста! Престанете!
Што ти е? Кретен! Вклучи си го мозокот!
Што се случи? Што направи? -Веројатно ништо,
ама Езра доволно долго е тука да знае
дека е поарно да му се дерат одошто да го убијат ако се буни.
Да го убијат? -Шломи Зебко има убиено повеќе Арапи од британската војска.
Затоа, пази се. -Јас? Евреин сум. -Ти!
Јас? -Во камионот ли е алатот, Куку? Влези во камионот.
Мене ли ми зборувате? -Глув ли си? -Не.
Тогаш, мрдни!
Кажи ми, што си ти? -Молам? -Од каде си? Темна кожа имаш.
Израелец сум. -Одличен одговор.
Слушај, наскоро ќе стигнеме кај скржавиот Јеменец.
Одбива да испорача иако плативме. Ако и кога ќе ти кажам...
Како се викаше? -Давид. -Ако и кога ќе ти кажам:
"Давид, провери го резервоарот", ќе влезеш
и ќе го дупнеш резервоарот за пропан. -Сакате резервоар со дупка?
Нормално дека нејќам. Ама претежок е,
а Јеменецот не ми дава да му ја користам дигалката.
Нема да можеме сами да го качиме на камионот.
Немам намера да и платам достава на таа бишка, а да не добијам ништо.
Ако јас не го добијам резервоарот, никој нема да го добие.
Чекај тука. Гомно едно! -Срам да ти е!
Платив достава, а ти викаш дека не сум платил! Езра плати 30 лири!
60 му кажав, а не 30! Езра е глупав!
Давид! -Да, г. Зебко! -Провери го резервоарот!
Тргни го тоа. Тргни го!
Влези. -Само момент.
Имате ли друга скала?
Размисли! Земи друг камион... -Платив достава! Што пишува тука?
Дете златно! Браво! -На мене ми текна тоа.
Паметно дете. -Каде ли те нашол, дете?
Крадеш делови, крадеш пари. Сега сакаш да ми го украдеш најдобриот работник?
Најдобриот? -Ајде.
Носи си ги робот и второкласната печка
и да не си се вратил тука! Твоите терористички пари не вредат тука!
Седни напред.
Како дојде кај мене? -Татко ми, Јаки. Јаков Сада.
Го превезува вашиот отпад. -А, да.
Кажа дека си западнал во проблеми. Си крадел. Што украде?
Ништо сериозно. Чоколатца, слатки.
Секој заслужува втора шанса. Ќе направам маж од тебе.
Леле! Белки не дошол да те уапси.
За што?
Како си? -Добар ден.
Беснило? -Оти не беснило? Размисли.
Епидемија на беснило на југ. Мора да ги убијат сите кучиња, шакали и којоти.
Ништо не му оставаат на случајот. И тој куп мрши гние на сонцето.
Можеш ли да си ја замислиш смрдеата? Мора да ги запалиме.
Само закопајте ги. -Не може. -Оти?
Заради водата. -Водата? -Да, заради питката вода.
Не смееме да закопуваме животни и да ризикуваме загадување на водата.
Мора да ги запалиме. Немаме избор.
Приказната е глупава. Ама ако сакаш да кажам така...
Нема проблем. -Одлично. Супер, Зебко. Фала ти многу.
Кога ќе го донесете? -Кој? -Бесното куче.
Не смеам да го донесам тука. -Не него. Трупот. Тоа што го гориме.
Да го донесеме Ајхман тука? Нема шанси. Печката мора да е преносна.
Хајим, печката е огромна. Тежи над два тона.
Јас не наредувам. Само пренесувам наредби.
Уште работиме за Бен-Дов? -Командир Бен-Дов.
Не може така. -Тој сега ги води сите затвори во земјата.
Те поздрави, чисто да знаеш. -Оти не дојде да ме праша лично?
Испраќа курири. -Не е така. Знае дека сме пријатели.
Хајим, ќе ти направам печка. Ама под еден услов.
Кажи му на Бен-Дов дека го сакам кучето живо. Лично ќе го запалам. Тука.
Сакам да слушам како вреска. Поубаво од Вагнер.
Хајим, оти си толку сериозен. Обични бесни кучиња се, нели?
Да. Да, беснило.
Кога ќе биде готова? -Навреме ќе биде готова, не се секирај.
Супер. Фала, Шломи.
Да наздравиме за тоа. -Не смеам. На должност сум.
Знаеш што ќе биде ако не одам сега? Новинарите ќе ме чекаат пред затворот
и ќе пишуваат наслови за долната облека на Ајхман.
Без гајле. Што ќе се напиеш? -Се секирам. Утре ќе поднесат жалба
и ако не помине, постапката ќе почне да се одвива брзо.
Дома пијам "Перно". -"Перно"? Ќе мора да пиеш партизанска сливка.
Јанек ја прави. Одлична е.
Аман! -Што е? -Гнида!
Некој ми ја украл пијачката. Мора да заклучувам. -Нема врска. Мора да одам.
Чекај, Хајим. Сакам да им кажеш на моите луѓе.
Поарно да ја слушнат приказната за беснилото од службено лице.
Давид. Ела тука.
Ела. Сакам да го слушнеш ова.
Давид, сакам да го слушнеш ова.
Давид!
Давид! Ела тука! Давид!
Не се плаши. Ела.
Извини. Не беше намерно. Не ти се лутам.
Не се лутам. Знаеш...
Премногу слушна. Брзо ќе биде. Нема да има крв.
Само ќе ти го здробам грлото.
Што правеше во мојата канцеларија? -Ништо, се колнам.
Ништо не слушнав, се колнам. -Не те прашав тоа.
Го враќав на местото, се колнам. -Слушај.
Најдобрата работа кај паметните деца е тоа што знаат дека се паметни.
Затоа знам дека знаеш дека тоа што го слушна горе мора да остане тајна.
Шломи, каде си? -Тука!
Што е? -Ела брзо! За Јанек се работи!
Јанек, што се случи? -Добро сум. -Дајте му воздух. Тргнете се.
Каде те боли? Езра, донеси му вода.
Видовте ли што се случи? -Падна како круша.
Каде те боли? -Добро сум. -Си ја удри главата? -Видовте?
Не бев тука. Дотрчав... -Не тоа. Видовте што сакаат да направиме?
Печка? -Го видовте нацртот? Ова. Ова е оригиналот.
"Топф"? -"Топф и синовите". Германско е.
Фирмата што го направила крематориумот во Аушвиц.
Овој модел се вика "Малиот". Шломо, оти правиме нацистички крематориум?
Оти? -Сите вратете се на работа.
На работа.
Хајим, мора да знаат што прават. Мора да знаат.
Шломи, не смеам. Бен-Дов ќе ме убие.
Бен-Дов може да си ја ебе мајката. Не е молба. Гарантирам за моите луѓе.
Нема да му кажат ништо на никој.
Езра, Давид. -Да, г. Зебко. -Дојдете.
И вие ни требате. -Сега.
Добра вечер. Јувал Фридман се јавува од Ерусалим.
Ајхман ќе поднесе жалба до Врховниот суд утре изутрина.
Тешко дека некој нов доказ ќе успее да го ослободи нацистот.
Ако го погубат, тоа ќе биде првата смртна казна во историјата на Израел.
По одобрувањето на смртната казна според британските закони...
Ти кажав да не ми сметаш! -Ова е слободна земја!
Немаш дозвола да ме сликаш! -Војската ќе ми го каже тоа, не вие!
Продолжи така и те фрлив преку ѕидон! -Ајде, олеснете ни ја работата.
Знам што бараш! -Тоа е доста јасно! Пазете!
Добро ли сте? -Да, да.
Не станав граничар за да бидам затворски чувар.
Ќе го обесиме гомнарот и ќе се мавнеме од логоров.
Пред да го заштитиме од другите, мора да го заштитиме од него самиот.
Затвореникот чека жалба. Долго ќе бидеме тука.
Бидете на штрек.
Каде е командирот Бен-Дов? -Веќе го однесе фраерот долу.
Чекаа, ама... -Аман!
Ако ја одбијат жалбата и го погубиме нацистот,
ќе издупчиме дупка во плафонот,
ќе го гледаме нацистот во очи и ќе го спуштиме.
После, го оставаме да виси 20-30 минути. После...
Што после? -Не е сложено.
Го носиме во друга земја, каде ќе го изгорат трупот.
Ние не можеме. Евреите не се кремираат.
Тој не е Евреин. Кој вика дека не може да кремираме неевреи?
Не ме секира горењето неевреи. Ми кажа дека немаме... Како се викаше?
Крематориум. -Фрлете го трупот во ендек во пустината.
Тој им направил така на милиони. -Добра идеја, ама има правно прашање.
Да. Обвинителството одлучи дека немаме право
да одбиеме да му го предадеме телото на семејството на Ајхман.
Затоа закопувањето станува метод на складирање, а не фрлање.
Премиерот нема да дозволи гробот на Ајхман да станеа нацистички храм.
Замислете. Кафените кошули да одат на поклонение на нивниот маченик.
Ако ја одбијат жалбата и го обесиме Ајхман,
најарно е да го кремираме трупот
пред да го побара некој.
Треба да го известиме Хајим. Хајим!
Авиви!
Ти. Кој си ти? -Бербер. -Не, не си бербер. Авиви!
Кој те пушти? -Чуварот. Овде беше.
Каде отиде? -Отиде по... -Капетане Амзалаг! -Да, вас.
Ја напушти стражата, Авиви? -За да ве најдам вас. Сте доживеале несреќа.
Никој не ја напушта стражата! Кој е овој? -Бербер.
Работиме само со Јаиш. -Не може да работиме со него. -Оти? -Умре.
Јаиш умрел? -Да. -Не е можно.
Повелете. -Кој викнал бербер без да ме праша мене?
Бен-Дов кажа дека клиентот побарал стрижење. Жена му доаѓа од Германија.
Молам? Што? Оти не знам за тоа?
Берберот има дозвола за влез. -Стој до него. Не мрдај додека не се вратам.
Јасно? Те предупредувам, Авиви!
Хајим, каде се изгуби? Што вика Шломи? Имаме ли печка?
Зебко ќе ја направи печката. Ама има еден услов.
Еве му го на! -Сака да му го однесеме клиентот.
Го знаете капетан Амзалаг?
Зебко мисли дека само тој го разнесе хотелот "Крал Давид".
Зебко е терорист. -Заедно се боревме кај Ецел.
Пред да преминам во Хагана. Генијален воен ум.
Ама тој е животно. -Кажи му дека Ајхман ќе биде изгорен тука.
Тој нацист ќе го напушти затворов само како пепел.
Рабине, ви изгледа ли проблематично нешто во врска со тоа.
Ако не се кремираат Евреи во неа, верското мислење е непотребно.
Но, ме интересира, зошто, просто, не направите клада?
Грабнувањето на Ајхман од Аргентина е незаконско според меѓународното право.
Безбедносните служби сакаат се друго да биде според правилата. -Добро.
Изгледа имаме печка. -Хајим, сега може да одиш. -Г. Миха.
Се запознавме порано. -Мило ми е што пак ве гледам.
Јас сум чуварот на Ајхман. -Ве препознав од судницата.
Сакав да кажам дека ве сметам за вистински јунак.
Бев на секое рочиште. Кога сведокот ја раскажуваше вашата приказна...
Додека вие седевте во судницата? Сите треба да ја чујат вашата приказна.
Миха, кога ќе одиш во Полска? -Наскоро. Не знам кога точно.
Може ли да ве прашам, го преживеавте ли вие Холокаустот? -Не.
Може да ми кажете. -Роден сум во Кфар Саба.
А вашите родители? -Трета генерација Израелци. -Етницитет? -Турски.
Од двете страни? -Да. Изгледате како Европеец. -Проблем ли е тоа?
Тоа што изгледате како Европеец? Не, тоа е мерка на претпазливост.
Изгледате како Европеец. Европски Евреи не смеат да чуваат нацисти.
Овде не смеам да имам луѓе погодени од Холокаустот.
Нејќам луѓето да станат... емотивни.
Само блискоисточни и северноафрикански чувари. Јас сум Мароканец.
Не влегувате во ќелијата дури не кажам.
Кога ќе влезете, веднаш ќе седнете на стол.
Ќе станете само ако ви кажам јас. Рацете на ѕидот.
Двапати ме претресоа. Да знаев, немаше да ја прифатам работава.
Ќе користите само чешел. -Ми треба прскалка. -Без прскалка.
Секој пат кога ќе сте готов да сечете, ќе ми кажете. -Секој пат? -Да. Отвори!
Чекајте овде.
Господине, сере.
Дојде берберот. Подготвен ли сте за стрижење? -Да.
Благодарам, капетане.
Може? -Ајде.
Извинете.
Може да станете.
Оставете ме на мира!
Добро ли сте, капетане?
Пуштете ме, ве молам.
Вие израелските полицајци се правите наопаку! Вие сте негови затвореници!
Не смеете да разговарате со новинари!
Оставете го на мира! Аман!
Како беше да се слушне пресудата?
Беше... како кога пиеш чаша ладна вода.
Што прави? -Се однесува чудно по несреќата.
Хајим, веќе пребарав.
Не ми е гајле ни ако Бен-Гуирон дојде да го види.
Од вечерва, ќе ја пребаруваме ќелијата двапати при секоја посета.
Јосеф! -Да, господине. -На што те потсетува пиењето чаша ладна вода?
Тоа е... освежително? Така ли е? Погодив ли?
Не знам. Не е такво прашање.
Да викнам лекар? -Не, добро е. Добро е.
Ту!
Стој! Каде одиш? -Пушти го! -Добро. Оди.
Кажи ми, што може да се случи пред затворот во четири сабајле
за што вреди да се возиш со автобус и да кампуваш тука како скапаница?
Дојдов да видам како сте. Сериозна беше несреќата.
Може да ми дадете нешто. Некој детаљ. Некоја ситница.
Не бидете толку тврдоглав. Што чита? Што вечерал?
Замислете си го лицето на насловната. Ќе ве унапредат и наградат.
Награда? Некоја лира повеќе и чин мајор? Цел ден да седам на биро?
Се прифаќам. Ако се плашите, може да бидете анонимен.
Од што да се плашам? -Вие кажете ми мене. -Измамник си. Крадец.
Новинар сум. -Правиш проблеми.
Фала ви. Не сакате да влезете во историјата? -Историјата нека се носи.
Цигарата, господине.
Добро ли сте, капетане?
Не боли? -Да. -Окото, мислам.
Окото? -Треба да ви го прегледа некој.
Господине. -Нема да одите во судот за жалбата, капетане?
Не, имам слободен ден. -Но утре ќе бидете овде?
Да. -Може да и го дадете ова на жена ми во случај да не ја видам пак?
Треба да му го дадете на адвокатот. -Му го дадов. Но за секој случај.
Ве молам.
Добро утро. Цигари? -Стави ми ги на рабуш.
Може да ме вратите?
За мене?
Уште сте тврдоглав? -Да.
Признавам дека сум малку напнат што ви се обраќам на англиски,
но уште повеќе сум напнат што сум во Полска првпат откога излегов од Аушвиц.
А пред се, што сум во ова гето.
Овде живеев, зад овој прозорец. Сам. 16 години имав
и имав среќа што имав дозвола за шетање.
Ми наредија да ги најдам сите Библии во гетотот, да ги соберам
и да ги однесам на горење. Едно утро, по повеќенеделни обиди,
конечно убедив стара вдовица да ми ја даде нејзината Библија.
Овде живееше, на најгорниот кат.
И ја зедов Библијата и, додека слегнував по скалите,
прескокнувајќи луѓе кои спиеја на секоја скала,
забележав дека нацистичкиот чувар кој секогаш водеше куче на ременче
не беше на вообичаеното место. Шеташе со жена му.
И го намирисав парфемот додека поминував.
Одеднаш, нацистот ме грабна за косата на тилот, ме фрли наземи
и ме влечеше по улицата, па ме фрли на клупата што беше овде.
Токму овде. Дознале дека не ги горев Библиите
и сега ќе ме казнеа.
Камшикот што го користеа нацистите го сечеше воздухот како брич
и кога ме удри по грбот, умот ме изненади со најчудна работа.
Броеше. Еден. Бројот еден.
Два, три, четири... Изгледа ненормално да броиш.
Шест, седум, осум... Посакав да застане на 25.
Си помислив, ако ме удри повеќе од 25 пати, ќе умрам.
11, 12, 13... Се онесвестив.
"Ауфштеен!" "Стани" на германски. Ден-денес не знам од каде смогнав сили,
но станав. Нејќев да ме убие, а знаев дека ќе ме убие ако потрчам.
Тогаш си помислив, може нема да ме убие пред жена му.
Затоа, се свртев и потрчав.
Трчав колку што ме држеа нозете и паднав меѓу зградиве.
Знам што мислат некои од вас: "Не е најлошата приказна од Холокаустот."
Ќе додадам: "Не е ни најлошата работа што ми се случила мене."
Но со причина ви го раскажувам ова.
За време на судењето на Ајхман, работев со израелскиот јавен обвинител,
Гидеон Хауснер. Истражител сум во 6. полициска станица во Ерусалим.
Заедно го испрашувавме Ајхман. Во живо.
Адолф Ајхман беше осуден на смрт и додека го чекаме исходот од жалбата
и дали ќе се изврши погубувањето, сакав да ја чуете мојата приказна.
Низ овој процес, го изгубив разбирањето на тоа што значи правда.
Како се спроведува? И што значи за злосторства од вакви размери?
Не можев да сфатам. Тогаш, еден ден, во разговор пред судењето,
еден човек ми рече дека живеел во истото ова гето.
Му реков: "И јас." Ме праша како се викам и му реков: "Аронсон."
Рече: "Аронсон? Видов едно дете по име Аронсон
како го камшикуваат 80 пати." Не 18 пати.
Или 30 или 50 туку 80 пати.
Прашав: "Од каде знаеш дека биле 80 пати?" Рече: "Таму бев.
Броев." Јас броев. Тој броел.
Моето разбирање на правдата во овој контекст одеднаш ми стана јасно.
Наредба.
"Подоцна ни кажаа дека Аронсон умрел", ми рече.
Одмавнав со глава и му реков: "Не е умрен, господине.
Стои пред вас."
Добра вечер. -Добра вечер. Јас сум Ада од Еврејската агенција.
Да. Има некој проблем? Мислев дека е во осум. Не е тогаш?
Да, ама сакам да те подготвам за програмата за вечерашниов настан.
Ти треба уште време? -Две минути, ако не е проблем.
Нема проблем.
Миха, наваму.
Оттука е пократко.
Не можам да престанам да размислувам за денешната приказна.
Никогаш нема да ја заборавам. Сигурно е тешко да се вратиш тука.
Фала. Многу ми е чудно.
Тука.
Две вотки, ве молам.
Има некој проблем со хотелскиот бар? -Повелете. -Фала ви.
На здравје.
Морав да смислам изговор за да поразговараме насамо.
Хотелот е полн делегати. -Планираат да ме отрујат?
Шула и Американците ќе ти дадат неморален предлог.
Неморален? -Сакав да ти кажам денеска во автобусот,
ама не бев сигурна како ќе изгледаше.
Денешното обиколка на гетото беше само проба.
Од нивно гледиште, успешна проба.
Сакаат да создадат годишна програма и да го претворат гетото во атракција.
Извини. Понекогаш не сум јасна. -Не, само го чекам непристојниот предлог.
Сакаат редовно да те носат тука за да ја раскажуваш твојата приказна.
Твоето сведоштво. Сакаат цело време одново да го проживуваш тоа мачење.
Да ги опишуваш најболните, најтрагичните мигови од животот.
Цело време, пред непознати, како некоја циркуска точка.
Се присетуваат на тие дела. Всушност, ме грабна. -Што? Нормално дека не.
Можеби немаше намера, ама тоа е исходот од твојот храбар заплет.
А и покрај моите сомнежи, продолжи. -Морав да те предупредам.
Не размислив како ќе го направам тоа.
Те убедувам да ја одбиеш понудата. Те уверувам дека твоето минато си е твое
и лично е. Сите сакаме да и помогнеме на нашата земја, ама ова е премногу.
Не мора да си ја продаваш болката. -Ова е навистина шокантно.
Работиш во Еврејската агенција, а им ги саботираш плановите.
Повеќе е од тоа. Нејќам "да не се заборави" да стане "да се присетиме".
Те искористуваат. Ако прифатиме, ако се вклучиме во оваа болка,
ќе станеме најголемото гето,
ама овој пат сами ќе си ги изѕидаме ѕидовите.
Поарно да одам. Некултурно е да им доцнам на домаќините. -Чекај.
Твоите зборови се навредливи. -Не се изразив добро. Извини.
Најискрено верувам дека Евреите треба да бидат господари на нивната судбина.
Ама оти да ја прифатиме нашата тегоба? Оти да проживуваме ужаси од минатото?
Да го проживуваме минатото за да се оправда сегашноста?
За да се потврди тоа што се случи? Се случи.
Не мора да си ги минимизираме слабостите, ама не мора ни да жалиме
за да бидеме горди и слободни во сопствената земја.
Погледни го барот. Што гледаш?
Пијани мажи.
Кога конечно дојдов во Израел, по гетото, по Аушвиц,
по бегалскиот логор на Кипар, сретнав имиграциски референт.
Земјава постоеше само неколку дена.
Тогаш првпат му кажав на некој што се поминав за да дојдам во Израел.
Болката и ужасот што се собираа во мене со години конечно излегоа.
Му ја раскажав истата приказна што ја раскажав денеска во гетото.
Имиграцискиот референт ме погледна и знаеш што виде?
Виде капнат, очаен човек.
Коски и кожа, со грозен здив. Со немоќен глас.
Заклучи дека се што му раскажав е измислено.
Зашто човек не може да замисли таква приказна.
Тоа многу ме повреди и си кажав дека веќе нема да зборувам за тоа.
За убивањето на моите родители со гас. За убиството на деветгодишната сестра.
Оти неверувањето на другите луѓе само дополнително ме болеше.
Ама кога го фатија Ајхман и го донесоа на судење во Израел
и кога ми го доделија да го испрашам,
гордо стоев за време на целото судење. Носев израелска полициска униформа
и гледав како сведоците даваат искази и се колнат во Библијата
и како нивните приказни не ги прогласуваа за измислени,
туку стануваа службени сведоштва. Тогаш престанав да чувствувам срам.
Целата земја го слушаше секој збор на радио, во автобуси, во школи,
додека тие настани беа бележани.
А сите луѓе што не знаеја или нејќеа да знаат слушнаа се.
Конечно веруваа.
Го гледам човекон на шанкот и се присетувам дека сите тие ѕверства
се случуваа во нивниот двор, пред нив, со ширум отворени очи.
Знам дека сака се што се случи да остане измислица,
минлив кошмар, да одрече и да заборави.
И јас пробав така. Од негово гледиште, што друго може да се очекува?
Обичен човек е. Ама додека сум жив, тоа не може да се случи во мојот свет.
Нацистите мислеа дека ме понижуваат кога ми истетовираа број на раката.
Ама, всушност, ми дадоа цел.
Имаш право, не сум само човек што го преживеал Холокаустот.
Не го преживеав сам тоа. Не. Јас не гледам така на тоа.
Јас сум фосил. Остаток.
Тоа е во секоја бора на мојата кожа, во секој орган во моето тело.
Запомни, автобусот тргнува во седум.
И кажав на Шула дека нема да одам оти не сум еден од говорниците. -Да?
Сум бил во Аушвиц. -Нормално.
Тогаш, ова е последен пат што се гледаме.
Утре ќе ги испратам Американците на аеродромот и ќе го фатам мојот лет.
Мислев, тука живееш, во Полска. -Побарав да ме преместат.
Агенцијата ме префрли во швајцарската канцеларија. Повеќе ќе ми одговара.
Белки ќе биде така. -Ако е така, ти посакувам се најдобро.
Фала. -Ако се вратиш некогаш во Израел...
Ако ти некогаш дојдеш во Швајцарија...
Претседателот го одби барањето на Ајхман за помилување.
Во лично писмо, осудениот нацист напиша:
"Ако мојот меч остави жени без деца,
и вашата мајка ќе остане без деца меѓу жените."
Функционира! -Функционира!
Поврзете го оџакот. Да ја пробаме.
Помалку притисок.
Супер, дете.
Притисни силно.
Се е како што треба? -Се е совршено.
Арогантно дете. -Ви кажав.
На кој ли се метнал? -Ајде! Не знаете да работите? Буткај!
Лево! Лево! Буткајте!
Земи. -Затвори!
Носи го таму.
Време е.
Затворена е.
Требаше да биде пепел, нели? Што мислиш?
Мислам дека мириса многу убаво.
Не се секирај. Се ќе биде добро.
Што е проблемот? -Освен ако премиерот го сака Ајхман средно печен,
ќе ни треба поголем пламеник. -Езра, идиот еден!
Се направив точно според нацртот. -Тоа беше само за структурата!
Знаеше!
Ќе ни треба уште еден пламеник. -Не е можно да се направи за една ноќ.
Заклучено е однатре. Не можам да влезам.
Добро. Давид, ела. Го гледаш отворон?
Можеш да се качиш таму? -Може да одиме кај Хатука и да го прашаме. Ќе разбере.
Не е престап да се краде од крадец. Куку, застани таму. Тој ќе те дигне.
А ако не фатат? -Нема. Ако те фатат...
Испружи ја раката. Собери ги прстите. Стави го палецот одоколу.
Силно. Сега, удри ме.
Ајде. Одлично.
Толку? -Толку?
Ако треба, повеќе пати направи така. Дури не го успиеш човекот. Куку, ајде.
Давид. Знаеш што ќе добиеш, нели? -Да.
Оди. Немаме многу време.
Јас ќе те фатам. Не се секирај.
Имам нешто тешко. Фрлете ми јаже.
Што е ова? -Зедов се што беше прицврстено.
Мислам дека кислородот ја зголемува температурата. -Точно.
Знаеше, Езра? Дај му комплимент на детето.
Нормално дека знаев. Само мислев... -Ајде. Крал Давид.
Уште малку и готови сме. -Ајде. Немаме време.
Кој ќе управува со тоа? -Ќе одам по алатот. -Јанек.
Што? -Влези во камионот. -Не. Езра нека оди. Тој е техничар.
Јас само сечам метал, Шломо. Не знам ни како да го вклучам.
Мора ти. -А ако нешто тргне на лошо.
Езра. -Не знам.
Давид. -Совршен е. -Го слушна детето.
Одмазда.
Црвена цевка, гас. Сина цевка, кислород. Само следи ги боите.
Прво гас во рамката, па во садот. Запали го и треба да има син пламен.
Не пуштај кислород додека не го запалиш огнот.
Опасно е. Може да експлодира.
Јан, погледни ме. -Разбрав.
Здраво. -Да ја слегнеме грдава работа од камионот.
Се е како што треба, господине? -Капетане, може да телефонирам? Итно е.
Дојдете.
Давид! -Ајде.
Ми треба Давид внатре. -Што да и кажам на мајка му?
Кажи и дека е неопходен. -Дека син ми им треба во фабриката среде ноќ?
Дека е неопходен за државата. Последен пат.
Нема да се повтори. Фала, Јаки.
Црвената цевка е гас, сината цевка е кислород. Следи ги боите.
Вентилот за гас на рамката, па на резервоарот.
Штом видиш син пламен, отвори го вентилот за кислород.
Прво за рамката, па за резервоарот. Ме разбираш ли, Јанек?
Не го отворај вентилот за кислород дури не се запали пламенот од гасот. Јасно?
Јасно.
Што правиш? -Палам цигара. -Дете си! Мавни ми се од столот.
Поминаа 20 минути, господине. Подгответе се да го испорачате телото.
Спуштете го.
Не беше намерно. -Извинете, оче.
На другата страна.
Мислите дека треба уште време?
Што ставаме внатре?
Една ноќ во Биркенау, не разбудија многу рано.
Се смрзнував. Цело време ми беше ладно, ама никогаш како тој ден.
Кога излеговме, полските чувари ни дадоа лопати
и ни кажаа дека патеките кај нацистичките бараки замрзнале
и дека мора да ги покриеме со песок за да не се лизнат офицерите.
Кога изгреваше Сонцето, видовме дека не фрламе песок на ледот, туку пепел.
Зад крематориумот имаше ридови од пепел.
Многу малку пепел останува од човек.
Јанек, успеа ли? Јанек, успеа ли?
Успеа ли? Јанек! Јанек! Успеа ли?
Јанек!
Да. -Давид. Ела.
Шломи, слушна ли? Супер!
Не ми се верува! Успеавме!
Сега може да додадеш нов сувенир. -Земи. -Што е ова?
Не се дава плата денеска. -Оди си дома.
Се наспав. Ќе му помогнам на Јанек. -Не може.
Оти? -Нема што да се прави веќе. -Нема?
Работата за хилтон ќе трае три недели. -Нема да работиш на тоа.
Оти? -Оти ти давам отказ.
Како тоа? -Знаеш што е отказ?
Значи дека веќе не работиш тука.
Оти? -Оти јас викам така. -Ама оти? -Нејќам да работиш тука.
Оти? -Оти така сакам. -Оти? -Знаеш само да прашуваш "оти"?
Оти си дете, а ова не е место за деца. -Ама што направив?
Нели бев добар работник? Не сум дел од екипата? -Не си.
Без мене ќе немаше пламеник. Јанек немаше да знае да го оспособи.
Мислиш дека си заслужен за се? Грешиш. Ти си само дел од колективот.
Знаеш дека сум ти најдобриот работник. Сам кажа. -Арогантен си
и сакам да си одиш. Веднаш.
Не е фер.
Ти правам услуга. Јасно, Давид?
Оди си дома. Оди на школо. Научи нешто нормално. Најди професија.
Имам професија. Ја сакам фабрикава вечно да работам тука.
Никогаш нема да се случи тоа. -Затоа што сум арапски Евреин?
Затоа што си крадец.
Мислеше дека ќе заборавам дека ми го украде саатот?
Кажа дека секој заслужува втора шанса. -Да.
Доби шанса. Сега заврши.
Ти прв си го украл саатот. Од британски војник. -Не го украдов, туку го зедов.
Што е разликата? -Умрен беше. -Оти си го убил. Крадец си и убиец.
Си убивал Британци, Арапи, Евреи и се гордееше со тоа.
Твоите дела се изложени тука. Јас го правев тоа за мојата земја.
Ти го правеше само за тебе. Сега, оди си.
Сакаш да ме удриш?
Што направи?
Ти викам, Италијанка е. -Французинка е. Тате бил таму.
Италијанка е, нели гледаш? -Изгледа како мајка ти.
Може ли да гледам со тебе? -Десет центи за гледање.
Ќе ти дадам десет лири за целото списание.
Не поздравува мајка му на Томер. -Дај ми го! -Мрш!
Ќе го добиеш кога ќе го прочитам.
Зошто би го измислил тоа? -Не велам дека го измисли.
Но не ми веруваш. Не веруваш дека ја направив печката.
Не е важно дали ти верувам.
"Википедија" не може да ти го додаде името во написот за Ајхман
како мајстор на печката зашто не можеш да го докажеш твоето учество.
Пробав да ги контактирам работниците што уште се живи, Звика и Езра. -Куку.
Никој не го викаше Звика. Го викаа Куку, скратено од Кукурику.
Сакаше лижавчиња во облик на петел. Сфаќаш?
Не можев да стапам во контакт со Куку. -Има деменција. Во старечки дом е.
Добро. Разговарав со Езра и тој вика дека немало никакво 13-годишно дете
што ја правело печката. 25 години работел таму и вика дека немало дете.
Оти му веруваш на него, а на мене не? -Затоа што работел во фабриката,
го има на слики и бидејќи Езра го идентификувал телото на Зебко
кога загинал во сообраќајка.
Пишува во полицискиот извештај од 1978 година. Тоа е конкретен доказ.
Нема дилема. Може да ги провериш платните списоци.
Не, Шломи ми плати во готово. Ти испратив слика во дописот.
Тука е. Од ноќта кога ме отпуштија од фабриката.
Таа ноќ го погубија Ајхман. Види ја датата.
0.6.1962 година. Не разбирам. -Нулти јуни.
Нулти јуни 1962 година. Нема дата на која би се славело погубувањето.
Спомнат ли си во написот? -Не. Голема тајна беше тоа.
Ама го купив со последните десет лири што ми ги даде Шломи.
Шира, те молам, немој да ми го отстраниш името.
Давид, многу ми е жал, ама додека не дадеш некаков доказ,
дури и ако си го додаваш името секој ден, јас уште ќе го бришам.
Се борев во 1967 и пак во Јомкипурската војна.
Како и мојот помал брат, Израел. Израел загина.
Немаше можност да направи нешто значајно во животот. Јас имав.
Ништо спектакуларно. Ама ретко кој може да каже дека создал историја.
Јас создадов историја. Мало делче, знам.
Ама моето учество ги смени работите.
Изработката на таа печка е најважното нешто што го направив во животот.
Веројатно најважната работа што ќе ја направам некогаш.
Ја допрев историјата. Што има лошо во тоа да барам признание?
Давид, некои вистини мора трпеливо да чекаме да се откријат.
Можеби твојата е една од нив.